Emotioneel en sociaal is Lars soms nog steeds wat onhandig. Samen spelen met andere kinderen is niet zijn sterkste punt, hij heeft weinig afgesproken met zijn klasgenottjes. En het liefste wil hij nog steeds lekker thuis zijn, samen met papa, mama en Niek. Afscheid nemen is ook nog steeds af en toe een beetje lastig, maar hij doet ontzettend zijn best en het gaat bijna altijd goed.

Maar Lars bleek wel helemaal toe te zijn aan school. Daar had ik me in vergist. Hij houdt van de dagelijkse structuur die geboden wordt. Hij voelt zichzelf ontzettend groot ten opzichte van Niek en het allerbelangrijkste: hij vindt het heerlijk om er kennis en vaardigheden op te doen. Alles wat hij leert en hoort wordt thuis herhaald en geoefend. Hij blijkt heel gemakkelijk te kunnen onthouden en hij geniet ervan om nieuwe dingen te leren.

Voor zijn vierde jaar was Lars voornamelijk bezig met auto’s en treinen. Nu vindt hij deze ook nog leuk, maar er gaat ook heel veel tijd in knutselen en herhalen van wat op school geleerd is. Ik ben trots op m’n ventje en vind het heel bijzonder om deze ‘nieuwe kanten’ tot uiting te zien komen. Ik hoop van harte dat hij zoveel plezier in school blijft houden. Succes in groep 2 knul!

Ik doe de deur van zijn kamertje open en schrik me een ongeluk. Overal bloed. Zijn bedje, zijn handjes, zijn gezichtje, zijn fiepje. De adrenaline giert door mijn lijf, wat is hier aan de hand? Nu Niek mij ziet is hij heel rustig. Ik pak ‘m uit zijn bedje en neem hem mee naar de badkamer. Wat ziet dat er verschrikkelijk uit. Zijn bed ligt onder het bloed, zijn slaapzakje helemaal vies, maar vooral dat gezichtje dat helemaal bebloed mij aankijkt. ‘Niek, heb je ergens pijn?’ ‘Nee’, zegt Niek. Ivan is inmiddels ook gearriveerd en samen maken we Niek weer wat schoon. Het blijkt een spontane, flinke bloedneus te zijn. We zijn er goed van geschrokken.

Vandaag wordt er voor het slapen gaan verstoppertje gespeeld. Lars en Niek zitten samen in de kast verstopt en Lars schopt per ongeluk tegen het neusje van Niek. En jawel, weer een bloedneus bij Niek. Na 10 minuten is de bloedneus gestopt en wordt Niek in bedje gelegd en gaat hij lekker slapen. Een kwartiertje nader hand horen we plotseling heel hard. ‘Mama! Mama!’ Ik vlieg overeind. Ivan zegt ‘ik ga wel mee’ en Oma springt op om een handdoek te gaan pakken. Ik kom op zijn slaapkamer en dan zegt Niek: ‘beertje, ik wil beertje mama…’

De school heeft veel tijd en aandacht aan het onderwerp besteed en op donderdagmiddag heeft hij zelfs een moskee bezocht. Deze moskee maakt veel indruk, de schoenen moesten uit, er liep een meneer met een lange jurk en er was een hele mooie vloer en op de muren waren allemaal bloemen. Iedere keer vraagt hij weer: ‘waar ben ik op donderdag ook weer geweest mama?’. Die vraag kan ik nog wel beantwoorden, maar vragen als ‘waar woont Boedha?’ en ‘hoe heet die mevrouw met zo veel armen?’, tja, dat wordt toch lastig.

Aan het einde van de week vraagt Lars heel terloops aan me waar ik heen ga als ik later dood ben. Ik antwoord: ‘als ik dood ben, word ik een sterretje boven in de hemel’, dat verhaal heb ik al vaker verteld, daar houd ik het op. Maar daar neemt Lars geen genoegen mee ‘ja, dat weet ik ook wel, maar waar ga je dan staan?’ Oh… waar mijn sterretje gaat staan…? Ik kijk omhoog en zeg tegen Lars ‘Ik denk dat ik lekker dicht bij de maan ga staan’. ‘Als ik dood ga, ga ik daar ook staan’, zegt Lars. ‘Dus dan zien we elkaar weer als we dood zijn?’, vraag ik. ‘Ja’, zegt Lars, ‘maar dan moeten we wel eerst 100 worden, want dan gaan we pas dood he mama?’

Even later mag beer weer binnen komen van Niek.  ”Is beer weer lief?”, vraag ik aan Niek. “Ja, beer is weer lief”. Niek en ik geven elkaar en beer weer 5 kusjes en zijn weer dikke vrienden. Gelukkig dat dat laatste deel er ook bij hoort!

Na de polonaise vraag ik aan Niek ‘Heb je lekker gedanst’. Hierop antwoordt Niek ‘niet danst, aan elkaar!’.

Ik hoopte dat een tweede kind het goede voorbeeld zou overnemen van de eerste, maar helaas blijkt die vlieger niet helemaal op te gaan. Vanmorgen vertelde ik tegen mijn collega dat ik geen idee heb hoe we Niek ooit zindelijk kunnen krijgen. Hij is panisch voor de wc en ook op het potje wil hij niet zitten. Hij wil niet groot en stoer zijn. Vanmiddag hoor ik van oma dat Niek daar toch op het potje heeft gezeten, maar verder wist hij nog niet goed wat er op te doen. Maar goed het feit dat hij op het potje wil gaan zitten vind ik al heel wat. ‘s Avonds voor het in de douche gaan, gaat Lars naar de wc. ‘Niek op het potje?’, vraag ik aan Niek. Dat wil hij graag. Niek gaat zitten en roept na 10 seconde ‘Klaar!’ en gaat triomfantelijk staan.

 Wat een wonder! Er ligt zomaar een grote plas in het potje! Zou hij dan toch ook ooit zindelijk worden?