Vragen, vragen en nog eens vragen…

Lars is inmiddels 5 jaar geworden en zit boordevol vragen. Als we in de auto zitten moeten we alles wat we zien verklaren. ‘Waarom staat er een eendje op dat bord? Wat betekent een wit bord met oranje erin, zo’n vierkant, maar dan gedraaid? Waarom staan er aan drie kanten strepen op de weg? Waarom is het nu een streep en niet allemaal kleine streepjes?’ Als hij ergens geinteresseerd in is, dan gaat het vragen stellen eindeloos door. Wij proberen zo goed en zo kwaad als het kan op alle vragen een antwoord te geven.

Vanmiddag mocht Lars even alleen buiten gaan fietsen. ‘Goed uitkijken Lars’, waarschuwt Ivan bij het oversteken. ‘Dat zal ik doen papa. Ik zal voor de zekerheid twee keer kijken!’ Papa antwoordt: ‘Dat lijkt me een goed idee’. Waarop Lars vraagt ‘Waarom?’

 

Oorbel

‘Mama, oma heeft een gaatje in het oor,’ zegt Niek. ’Een gaatje in het oor?’, vraag ik. ‘Ja, en er zit een schroefje doorheen!’

Dood gewenst?

Lars mag ergens niet aankomen van mij. Hij denkt er even over na en zegt dan “als jij dood bent mama, dan mag ik er wel aankomen he?”

Polonaise

Het is carnaval en dat vinden Lars en Niek super leuk. Op zaterdagavond mag ons nichtje Renske optreden voor de bejaarden van het plaatselijke bejaardenhuis en wij gaan naar haar kijken. Tussen de optredens door wordt er gezellige carnavalsmuziek opgezet, waarop alle kinderen de polonaise gaan doen. Niek loopt als een klein smurfje voorop en Lars loopt blij, maar heel verlegen, achter aan en papa en mama genieten van dit optreden.

Na de polonaise vraag ik aan Niek ‘Heb je lekker gedanst’. Hierop antwoordt Niek ‘niet danst, aan elkaar!’.

Babyfoto’s

In een tijdschrift staat een foto van een paar weken oude baby met een teentje in de mond, met op de achtergrond een rieten mand. Ik zeg tegen Lars, ‘Kijk , zo heeft dat baby’tje in de buik van de mama gezeten. Die heeft niet de duim in de mond maar haar teentje.’ Lars kijkt eens goed naar de foto en zegt dan ‘is die buik van hout?’.

Opvoeden niet nodig!

Niek is nu 2.5 jaar en begrijpt al veel.  Opvoeden lijkt nauwelijks nodig bij hem, hij pikt alles op wat we tot in de treure tegen Lars hebben gezegd. Hij weet precies wat wel en niet mag en ook z’n manieren zijn al een stuk beter dan Lars op dezelfde leeftijd. Zo zegt hij met een heel komisch gezichtje ’sorry’ als hij een scheetje laat en ’dank je wel’ als we hem een koekje geven. En, ook heel gemakkelijk, als Niek heel boos wordt gaat hij uit eigen beweging vast in de gang staan! 

Ook helpt Niek bij het opvoeden van Lars. Als ik tegen Lars ‘niet doen’ zeg, hoor ik daarna in een kinderlijke, bevelende echo ‘Nie doen Lars!’ Maar ik hoef me gelukkig nog niet echt zorgen te maken. Hij heeft ook zijn eigen peuterperikelen. Want oh wee als Niek boos wordt, dan is hij onbereikbaar en onopgevoed. Hij gaat op de grond liggen huilen en stampvoeten. En soms luistert hij toch wel iets te goed. Laatst waren we bij een vriendin op visite met een dochter van net 2 jaar. Niek mocht haar speelgoed niet aanraken, dan zei dat meisje ‘nee, mij’. Niek begreep het en heeft niets meer aangeraakt, alleen nog maar naast mij gestaan.

De bijkeuken

Het is herfstvakantie en we zijn twee dagen op vakantie bij tante Maria. ‘Waar is Jan?’, vraagt Lars. ‘Jan is in de bijkeuken’, zegt tante Maria. ‘De bijkeuken?’, zegt Lars vragend. ‘Zitten daar bijen dan?’

Wie is dat?

‘Wie is dat?’, vragen we wijzend naar Niek. ‘Niek’, zegt Niek.
‘Wie is dat?’, vragen we wijzend naar Lars. ‘Lars’, zegt Niek.
‘Wie is dat?’, vragen we wijzend naar Ivan. ‘Papa’, zegt Niek. ‘Hoe heet papa?’ ‘Papa Ivan’, zegt Niek.
‘Wie is dat?’, vragen we wijzend naar mezelf. ‘Mama’, zegt Niek. ‘Hoe heet mama?’ ‘Tanta Wanda’, zegt Niek.

Ik weet wel wie ik ben!

Ik kom met Niek bij opa binnen gelopen. Niek wil zijn jas aanhouden en daarom zegt opa tegen Niek ‘je bent binnen, je kunt de jas uitdoen’. Zegt Niek: ‘niet binnen, ben Niek!’

sleutel

‘Mama, mag ik de sleutel van jouw computer even hebben?’ vraagt Lars.

Denk, denk, wat zou hij kunnen bedoelen…
Oh, ik weet het, mijn USB-stick!