Het is vrijdagavond 23.00 uur en opeens klinkt het door de babyfoon ‘Mamaa!, Mamaaa!’ Aangezien ik zo nooit geroepen word, ren ik snel naar boven. Op de trap neem ik me voor Niek even aan te spreken op het roepen. Hij kan me ook gewoon roepen in plaats van zo hard en zo vaak.
Ik doe de deur van zijn kamertje open en schrik me een ongeluk. Overal bloed. Zijn bedje, zijn handjes, zijn gezichtje, zijn fiepje. De adrenaline giert door mijn lijf, wat is hier aan de hand? Nu Niek mij ziet is hij heel rustig. Ik pak ‘m uit zijn bedje en neem hem mee naar de badkamer. Wat ziet dat er verschrikkelijk uit. Zijn bed ligt onder het bloed, zijn slaapzakje helemaal vies, maar vooral dat gezichtje dat helemaal bebloed mij aankijkt. ‘Niek, heb je ergens pijn?’ ‘Nee’, zegt Niek. Ivan is inmiddels ook gearriveerd en samen maken we Niek weer wat schoon. Het blijkt een spontane, flinke bloedneus te zijn. We zijn er goed van geschrokken.
Vandaag wordt er voor het slapen gaan verstoppertje gespeeld. Lars en Niek zitten samen in de kast verstopt en Lars schopt per ongeluk tegen het neusje van Niek. En jawel, weer een bloedneus bij Niek. Na 10 minuten is de bloedneus gestopt en wordt Niek in bedje gelegd en gaat hij lekker slapen. Een kwartiertje nader hand horen we plotseling heel hard. ‘Mama! Mama!’ Ik vlieg overeind. Ivan zegt ‘ik ga wel mee’ en Oma springt op om een handdoek te gaan pakken. Ik kom op zijn slaapkamer en dan zegt Niek: ‘beertje, ik wil beertje mama…’
