Zindelijkheid

Zindelijk maken is lastig. Je moet niet te vroeg beginnen, want dan zijn ze er niet aan toe. Maar het is wel makkelijk en proper als ze eindelijk zindelijk zijn. Lars heeft het voornamelijk zelf gedaan. Hij wist heel goed wat hij op de wc moest doen, maar gaf het alleen nog niet zelf aan. Het enige wat ik heb gedaan is zijn luier uit doen, daarna heeft hij twee ongelukjes gehad en was hij dag en nacht zindelijk.

Ik hoopte dat een tweede kind het goede voorbeeld zou overnemen van de eerste, maar helaas blijkt die vlieger niet helemaal op te gaan. Vanmorgen vertelde ik tegen mijn collega dat ik geen idee heb hoe we Niek ooit zindelijk kunnen krijgen. Hij is panisch voor de wc en ook op het potje wil hij niet zitten. Hij wil niet groot en stoer zijn. Vanmiddag hoor ik van oma dat Niek daar toch op het potje heeft gezeten, maar verder wist hij nog niet goed wat er op te doen. Maar goed het feit dat hij op het potje wil gaan zitten vind ik al heel wat. ’s Avonds voor het in de douche gaan, gaat Lars naar de wc. ‘Niek op het potje?’, vraag ik aan Niek. Dat wil hij graag. Niek gaat zitten en roept na 10 seconde ‘Klaar!’ en gaat triomfantelijk staan.

 Wat een wonder! Er ligt zomaar een grote plas in het potje! Zou hij dan toch ook ooit zindelijk worden?

Nieuw kindje

Sinds enige tijd zijn we aan het wachten op gezinsuitbreiding. We wachten op een pleegkindje. Om Lars en Niek er zo goed mogelijk op voor te bereiden, praten we regelmatig over het nieuwe kindje. Waar mag het kindje aan tafel gaan zitten, waar mag het kindje slapen en als er kleertjes te klein worden voor Niek, dan zijn ze natuurlijk ook voor het nieuwe kindje. Lars begrijpt het allemaal wel een beetje, maar Niek vindt het nog wat ingewikkeld.

De laarsjes van Niek zijn te klein geworden en ik zet ze bij het bedje voor ons toekomstige pleegkindje neer. Ik vraag aan Niek ‘Voor wie zijn die laarsjes? ‘, ‘Voor kindje!’ zegt Niek. Ah…, eindelijk hij snapt het, denk ik blij. ‘Welk kindje?’, vraag ik aan Niek. ‘Kindje Jezus!’

Juf is jarig

De juf van Lars is jarig en er is me gevraagd of ik mee wil helpen. Ik werk 20 uur per week bij een ICT bedrijf, maar gelukkig wordt dit me gevraagd op mijn ‘vrije’ dag, dus ik zeg dat ik graag wil komen. Alleen weet ik niet goed wat te doen met Niek. Om ’s ochtends om 9 uur al oppas te regelen voor hem is lastig. Gelukkig doet de juf er niet moeilijk over. Niek mag ook mee naar school komen. 

En daar gebeurt het. Niek gaat naast Lars in de kring zitten. Lars wijst iedereen er op dat ‘zijn’ mama en ‘zijn’ broer er zijn en is apetrots. Niek voelt zich een hele jongen naast Lars in de kring. Hij doet net of hij er iedere dag zit. Daarna wordt er in groepjes gewerkt. Het eerste groepje (met Lars en Niek) gaat met mij een feestmuts maken. Dat is leuk! Niek gaat net als de 5 andere kinderen in mijn groepje meteen enthousiast met lijm aan de gang en maakt net zo’n mooie feestmuts als Lars en zijn klasgenootjes.

Daarna gaat het groepje met Niek door naar het cakeje versieren en komt er een nieuw groepje bij mij zitten. Uiteraard houd ik stiekem mijn twee mannetjes in de gaten, wat worden ze zo toch groot als je ze zo ziet. Ze genieten er allebei van. Daarna mag Lars naar het klimtoestel door, maar Niek wil niet uit de klas weg, dus hij gaat verder met het kralenplankje totdat alle activiteiten afgerond zijn in de klas. Tot slot wordt er een grote kring gemaakt van tafeltjes en stoeltjes en worden de versierde cakejes opgegeten en wordt er ranja gedronken.

Ik vond het erg leuk om de klas bezig te zien en Niek vond het ook allemaal super geweldig. Als we Lars nu ’s ochtends naar school toe brengen, gaat Niek vaak ook in de kring zitten alsof hij er helemaal bij hoort en wil hij eigenlijk niet mee naar huis gaan. Maarja, hij is nog maar twee, dat is toch nog een pietsje te jong…

Babyfoto’s

In een tijdschrift staat een foto van een paar weken oude baby met een teentje in de mond, met op de achtergrond een rieten mand. Ik zeg tegen Lars, ‘Kijk , zo heeft dat baby’tje in de buik van de mama gezeten. Die heeft niet de duim in de mond maar haar teentje.’ Lars kijkt eens goed naar de foto en zegt dan ‘is die buik van hout?’.