Het is vrijdagmiddag 17.00 uur en Lars is helemaal op. ‘Mama ik heb zo’n hoofdpijn, ik wil naar bed toe.’ Tja… we moeten nog eten. Het is nog wel erg vroeg. Ik besluit het nog even te rekken. In plaats van warm eten, bied ik Lars een boterham aan, want die zijn altijd lekker. En jawel, hij wil een boterham, maar ik zie dat hij ‘m zonder smaak, met lange tanden opeet. Dan toch maar een paracetamol en naar bed toe. Op de overloop zie ik dat Lars echt niet lekker wordt en daar komt al het eten dat mama er nog in heeft weten te proppen weer naar buiten. Tot drie keer toe geeft hij over. ‘Mama, ik heb zo’n hoofdpijn’. Arm manneke en dat net voor het sinterklaas weekend. ‘Ga maar gauw slapen’, zeg ik, ‘dat helpt tegen de hoofdpijn’. Binnen twee minuten slaapt hij in.
’s Nachts om 3 uur word ik wakker van geluiden in de slaapkamer van Lars. Lars is klaar wakker en helemaal vrolijk. ‘Mama, ik heb geen hoofdpijn meer! Slapen helpt!’ Nadat ik ‘m weer heb ondergestopt om verder te gaan slapen, vraagt Lars serieus: ‘Mama, waar ga ik naar toe als ik dood ben?’ Jezus, zo’n vraag midden in de nacht. Moet ik het nu afkappen of toch op in gaan? Ik besluit zo goed en zo kwaad mogelijk toch een antwoord te geven dat je dan een sterretje wordt boven in de hemel, maar dat blijkt helemaal niet nodig te zijn. Lars zegt: ’Nee mama, als ik dood ben ga ik naar de begrafenis!’
