Ik weet wel wie ik ben!

Ik kom met Niek bij opa binnen gelopen. Niek wil zijn jas aanhouden en daarom zegt opa tegen Niek ‘je bent binnen, je kunt de jas uitdoen’. Zegt Niek: ‘niet binnen, ben Niek!’

De kapper

Gisteren heb ik het met eigen ogen mogen aanschouwen. Natuurlijk weet ik dat Lars en Niek niet hetzelfde zijn en dat ze hun eigen ikjes hebben, maar gisteren lieten ze me het verschil wel heel duidelijk zien. Eerst ging ik met Lars naar de kapper. Lars heeft een reuze makkelijk kapsel, de tondeuse op standje 9 en scheren maar, alleen het kuifje moet geknipt worden en dat was dan eigenlijk al te veel gevraagd. Zijn hoofd bleef maar aan het bewegen, hij kreeg de hele tijd haren in de mond, moest dan weer met de hand naar zijn mond, dan moest hij weer iets vertellen, dan zag hij weer iets en dan moet hij even krabbelen. Echt geen 10 seconde kreeg hij het voor elkaar om stil te zitten.  Ik dacht nog wat vergoeilijkend ‘dat is de leeftijd’…

Tien minuten later zit Niek op de stoel en die moet wel echt geknipt worden en het zou dus fijn zijn als hij stil zou zitten. Ik heb het al wel vaker gezien, maar gisteren was het contrast echt enorm groot. Niek ging zitten en zat stil. Hij lacht een keer lief en tevreden, maar wacht geduldig tot het knippen helemaal klaar is. Ik hoefde niet te mopperen, nauwelijks op te letten, ik hoefde alleen trots te zijn op mijn kleine ventje.

Wat is er aan de hand?

Het is 18.45 uur en Niek maakt ons iets duidelijk. Hij is op de bank met het duplo vliegtuig aan het spelen. Plotseling besluit hij naar boven te gaan, hij komt terug en heeft zijn fiepje in de mond. Hij is niet tevreden, hij heeft ook nog een knuffel nodig. Niek gaat weer naar boven en haalt zijn knuffel Nijltje op. Dan gaat hij het vliegtuig opruimen van de bank, niet meer nodig. Hij loopt naar mama toe en zegt ‘deken nodig, mama pakken’.

Tja, voor wie het toch nog niet helemaal duidelijk is: toen is Niek maar gauw naar bed gebracht.

Loslaten

Als Niek de trap op en af moet, dan draag ik hem meestal, gewoon omdat dat makkelijk is, omdat dat gezellig is (mag ik een kusje Niek? en meestal krijg ik die dan) en omdat het lekker snel gaat. Als hij niet gedragen wordt, dan loop ik er toch zeker achter om te controleren of hij het wel goed doet. Bij Lars heb ik dit hetzelfde gedaan, tot hij een jaar of 3,5 was. Toen vond ik hem oud genoeg en heb ik gezegd dat hij voortaan alleen de trap op en af mocht gaan.  

Bij Niek gaat dit laatste deel toch wat anders dan bij Lars. Het is 31 augustus. Ik ben jarig en heb ’s middags vrij genomen. Ik kom binnengelopen en zie Carla in de deuropening staan van de hal. Niek staat halverwege de trap naar boven, met niemand achter hem. Verschrikt laat ik al mijn spullen uit mijn handen vallen, gooi mij jas op de grond, duw Carla opzij, storm de trap op om achter Niek te gaan staan en geef Carla een heel relaas dat hi j dat nog helemaal niet alleen mag en kan. 

Tja… Carla begint nu ook te twijfelen. ‘We waren een boekje aan het lezen, dat was uit en Niek zei zelf dat hij een ander boekje ging halen. Niek deed alsof hij dit al vaker had gedaan, ik heb het nog gecontroleerd of hij wel voorzichtig zou doen, maar hij deed reuze voorzichtig. Dus ik dacht dat zal wel goed zijn!’

En eerlijk is eerlijk, Niek doet echt rustig en voorzichtig. Dus na dit ’incident’, gaat Niek geregeld alleen naar boven om iets te pakken. En ik? Ik sta dan te hopen en te duimen dat hij niet van de trap valt en als het even kan zeg ik tegen hem ‘wacht maar even, ik haal het wel voor je’. Loslaten is echt best moelijk hoor…