Heb ik nodig…

De verjaardag van Lars is voorbij, maar Lars is nog steeds helemaal gelukkig met alles wat hij gekregen heeft. Echt iedere dag wordt met alles uitgebreid gespeeld. We hebben aan de ene kant van de kamer de rails nog niet afgebroken of in de andere helft van de kamer is weer een nieuwe rails herrezen. Het is echt heerlijk te zien hoe hij (en Niek ook!) wekenlang gelukkig kan zijn met zijn nieuwe speelgoed. Alleen is er één nieuwe hartenwens ontstaan. Lars heeft op het foldertje van de nieuwe takeltrein een wasserette zien staan. Iedere dag opnieuw, een paar keer per dag, komt hij ons vertellen dat hij een wasserette nodig heeft. Met veel drama zei hij vanochtend tegen mij ‘Mama, ik heb de wasserette echt nodig.’ ‘Nee, Lars, dat kan nu niet, die moet je maar aan sinterklaas vragen.’ ’Nee, ik heb ‘m nodig. Al mijn treinen worden vies!’

Zaterdag 4 augustus vieren we de verjaardag van Lars voor diegenen die op vakantie waren op 21 juli. Tot ons grote geluk vraagt tante Rianne wat Lars wil hebben voor zijn verjaardag. ‘Een wasserette voor de treinen’, zegt Lars. Tante Rianne vraagt zich verschrikt af waar je die kunt kopen, want bij de gewone speelgoedwinkels zijn ze niet te koop. Gelukkig ligt de wasserette (via internet besteld) al op zolder klaar, eigenlijk bedoeld voor een ander moment. Maar wij vinden het echt niet erg als hij de wasserette as zaterdag al in zijn bezit heeft, want 5 december duurt nog wel erg lang. En echt iedere dag dat gezeur al in juli is wel erg vermoeiend…

Papa’s schuld!

De buren zijn een paar weekjes op vakantie en wij mogen de hond uitlaten. Aangezien we zelf ook jaren een hond hebben gehad, doen we dat met liefde en plezier. Zo ook afgelopen zondag. We zijn een heel eind door het bos gewandeld met onze lease hond en zijn weer op weg naar huis. Ik berg mijn fototoestel op (nadat ik de foto hiernaast heb gemaakt) en iedereen wacht even op mij. Ivan en Lars staan op dat moment stil voor een plas, Lars haalt aan en PLONS midden in de plas water. Ivan zijn broek harstikke nat, Lars kletsnat. Daar wordt je toch een tikkeltje (understatement?) boos van. Maar net voordat Ivan boos wordt, schreeuwt Lars uit het diepst van zijn hart:  ‘Papa! Jouw schuld! Jij gaat stil staan!’

Lars meende het zo oprecht, dat papa alleen nog maar sorry wist te zeggen…

Eindelijk 4 jaar

We tellen door middel van verjaardagen al wekenlang de dagen af. Eerst tante Marlie jarig, dan papa, dan grote neef Bart, dan kleine Teun, één dag voor Lars’ verjaardag het buurmeisje Shania. En dan, ja dan is Lars jarig. Vier jaar alweer, wat een leeftijd! Ivan bakt altijd een taartje voor de verjaardagen van Lars en Niek. Een paar dagen geleden heeft Ivan aan Lars gevraagd wat voor taartje hij wil, een appeltaartje of een taartje met cake, jam, slagroom en hagelslag. Die laatste wilde hij!

Het ochtendritueel gaat als elke dag. Lars wordt ’s ochtends rond 7.30 uur wakker en gaat naar de wc, doet een grote boodschap en roept dan in fluistertoon ‘Mama, Mama’. Ik klim mijn bed uit en veeg zijn billen af. Lars zegt niets. Ik ook niet. Ik zie dat Lars twijfelt of hij jarig is, maar hij wil het niet vragen. In plaats daarvan vraagt hij zijn gebruikelijke vraag voor het slapen gaan: ‘wat gaan we morgen doen?’.  Aangezien ik Niek nog even wil laten slapen, geef ik alleen antwoord op die vraag en neem hem mee naar onze slaapkamer om nog even rustig TV te kijken. Lars vindt het prima en gaat met zijn duim in de mond TV kijken. Tegen achten vind ik het welletjes. We gaan Niek wakker maken. Ivan haalt Niek uit zijn bed en komt de slaapkamer op en dan is Lars plotseling toch echt helemaal jarig.

We zingen heel hard voor hem. Lars straalt van oor tot oor, maar is ook een beetje verlegen,  dus af en toe even met z’n hoofdje onder de dekens als het wat te veel wordt. Daarna komen dan de langverwachte pakjes. Hij krijgt 4 cadeautjes van ons, 3 kleine en een grote. Als eerste pakt hij een kleurboek uit van Cars. Hij vindt boek zó mooi dat hij het rustig van a t/m z gaat doorbladeren en de andere cadeautjes even laat wachten.  Daarnaast krijgt hij een Cars puzzel, takeltrein (van Thomas de Stoomlocomotief) en het duplo Vliegveld (de hartenwens).  Hij is helemaal gelukkig en wil meteen met alles gaan spelen. Aangezien het nog lekker vroeg is, kan dat ook en we nemen dus lekker even de tijd om alles uit te pakken en bewonderen.

De rest van de dag verloopt net zo heerlijk als het eerste deel. Het is prachtig mooi weer en onze vrienden Rob, Edith en Teun en een paar minuutjes later Carla, arriveren al lekker vroeg op de dag. Nadat we nog een keer gezongen hebben en Lars cadeautjes heeft uitgepakt, mag Lars de kaarsjes uitblazen en gaan we gezellig met z’n allen taart eten. Het gevoel van deze dag zou ik voor altijd willen vasthouden. De hele dag verloopt zo ontspannen en Lars is zo gelukkig en blij, echt heerlijk. ’s Middags krijgt Lars van opa Jan een remise voor zijn houten trein en omdat deze niet zo duur was kon er nog een klein cadeautje bij. Een tweedehands houten treintje van James (uit de serie van Thomas, voor de houten treinbaan), dat al zichtbaar geleden heeft. Maar dat deert Lars absoluut niet. Als we de volgende dag vragen wat hij het allermooiste vond wat hij gekregen heeft, zegt hij: ‘James!’

sleutel

‘Mama, mag ik de sleutel van jouw computer even hebben?’ vraagt Lars.

Denk, denk, wat zou hij kunnen bedoelen…
Oh, ik weet het, mijn USB-stick!

Pratende kinderen

Soms zou je je even willen verstoppen als je op pad gaat met kleine, pratende kinderen.

Papa loopt door de Aldi om de booschappen te doen samen met Lars en Niek. Lars zit in het karretje en Niek zit in het stoeltje van het karretje. Plotseling staat Lars rechtop in het karretje, wijst vol verbazing naar een andere man in de winkel en roept dan ‘Papa, die man heeft geen haar op zijn hoofd!’

Fietsen

Begin juni hebben we een oud gekregen fietsje omgebouwd naar een loopfiets. De trappers eraf, kettingkast eraf, het zadel omlaag en een nieuw likje verf gegeven, het resultaat is een klein leuk loopfietsje waar Lars helemaal blij mee is. Tijdens onze vakantie enige weken geleden zagen we een klein jongetje rond scheuren op een soortgelijke loopfiets. Dat zag er stoer uit! Dus Lars ging thuis ook flink oefenen. Zo hard mogelijk rond steppen, evenwicht bewaren, voetjes los, het ging allemaal prima.

Twee dagen geleden zagen we ons buurmeisje (even oud als Lars) druk oefenen op haar fiets zonder zijwieltjes. Lars vond het helemaal geweldig en oefende nog harder op zijn loopfiets. Vandaag besloot papa het zadel van zijn gewone fiets omlaag te zetten, zodat Lars er dadelijk makkelijker op zou kunnen fietsen zonder zijwieltjes. ‘Papa, zijwieltjes er ook af’, instrueerde Lars aan papa. ‘Moet ik dat doen?’, vroeg Ivan aan mij. Tja, Lars was zo zeker van zijn zaak, dat we besloten de zijwieltjes er ook maar af te halen.

Vijf minuten later gingen we naar de straat om te oefenen. Wat schrijf ik, oefenen? Nee, het leek meer op gewoon wegfietsen. Het was dat ik het met eigen ogen heb gezien, Lars reed zo weg op zijn fiets zonder zijwieltjes! Na het drie keer geprobeerd te hebben, zei hij tegen papa ‘niet vasthouden papa’!

 Nu nog oefenen op het starten, bochten, recht naar voor kijken, remmen en vooral het overige verkeer . Maar één ding weten wij zeker: zo’n loopfiets verricht wonderen!