Onderstaand spelltje wordt enkele keren per dag gespeeld. Iedere keer volgens het zelfde patroon:
‘Mama’, zegt Niek
‘Ja’, zeg ik
‘Mama’, zegt hij weer
‘Ja’, zeg ik weer
‘Ma-ma’
‘Ja-ha’
‘Mama’
En vervolgens doorbreek ik het patroon door ‘Ja, Niek’ te zeggen.
Waarop Niek zegt: ‘Neehee, nie Niek’
Het eerste uit bad. Het eerste aankleden. Het eerste tandenpoetsen. Er zijn verschillende momenten op een dag waarop geen van beide de eerste wil zijn, maar er is helaas toch altijd iemand de pineut. Lars roept altijd ‘eerst Niek!’ en wij hebben dat heel lang gewoon gedaan, omdat Niek het toch niet beseft. Maar sinds een paar weken begrijpt Niek het helemaal en bij alles roept hij ‘eerst Las!’
Ondanks alle nachtmerries van Lars moest het er toch van komen, kennismaken met de jufrouw op school. ’s Morgens vroeg vertel ik dat we vandaag naar school gaan om de juf een handje te geven. Hij begint meteen te huilen, dat hij niet naar school wil. Hij is bang dat ik weer ga vertrekken en hij wil echt niet naar school, om het drama niet te groot te maken beloof ik aan de jufrouw te vragen of ik bij hem mag blijven. Dat helpt gelukkig, want een uurtje later vraagt hij opgewekt ‘wanneer gaan we naar school mama?’.
’s Middag na de boterhammen vertrekken we. We gaan op de fiets naar school en ontmoeten daar zijn juf Natasja. Lars is ontzettend verlegen, zegt niets, pakt mijn been vast en kruipt helemaal achter me weg. Even later zitten we in de kring in de klas, Lars wil bij mij op schoot, maar dat mag natuurlijk niet van mij. De juf wijst twee kindjes aan die dadelijk met Lars mogen spelen, ‘niet alle kindjes tegelijk, anders wordt Lars nog bang van jullie’. Het eerste uur is het kringgesprek en daarna lekker buitenspelen. De twee kindjes en de juf doen ontzettend hun best om contact te maken met Lars, maar helaas, Lars is helemaal weggekropen en richt zich totaal op mij. Het tweede uur zijn er allemaal optredens van andere kinderen op de school, waar Lars en ik naar gaan kijken. Tijdens dit uur vraagt hij ongeveer 10 keer of we nu eindelijk naar huis gaan. Maar nee, we blijven gewoon. Ook tijdens dit uur probeert de juf verschillende keren contact met Lars te maken, maar het lukt echt niet.
Aan het einde van de twee uur durende middag zitten we weer in de kring. Lars heeft nog steeds geen woord gezegd, met niemand gespeeld en durft nauwelijks in de kring te zitten. De juf vraagt enthousiast aan de kinderen ‘vonden jullie het leuk dat Lars vanmiddag bij ons was?’ ‘Jahaa!’ roepen alle kinderen volmondig in koor. ‘Waarom vinden jullie het zo leuk dat Lars bij ons was?’ vraagt de juf. Er gaan meteen tien vingers omhoog en 1 meisje mag het zeggen: ‘omdat er dan weer een leuk nieuw jongetje in de klas komt!’ De juf beaamt dit heel erg lief met ‘ja Lars, ik vind het ook echt héél erg leuk dat je volgend jaar bij mij in de klas komt. Ik verheug me er al helemaal op!’ Ook voor het werkelijke vertrek zegt de juf dit nog een keer uitgebreid tegen Lars.
Even later zitten we op de fiets naar huis. Het gedrag van Lars was echt heel erg bang en ontwijkend en ik wil graag van Lars op een positieve manier te weten komen wat hij van zijn eerste kennismaking vond. ’Lars, vond je het leuk op school?’, vraag ik. ‘Ja!’, klinkt het enthousiast van achterop de fiets. ‘Vind je de juf lief?’ ’Ja!’
Een beetje apart einde vond ik zelf, maar laten we vooral hopen en duimen dat dit zo blijft.
