Aangezien ik op 3 jarige leeftijd bijna in een lolly ben gestikt, heb ik altijd geprobeerd om het eten van lollies tegen te houden. Vandaag gingen Lars en ik frietjes halen en voordat ik het in de gaten had, kreeg hij er een lolly in zijn handen geduwd. ‘Wat is dat mama?’ ‘Dat is een lolly.’ De lolly werd uitgebreid door Lars geïnspecteerd en bekeken, toen vroeg hij ‘is dat een worstje op een stokje?’ ‘Nee, dat is een snoepje.’ En toen werd de lolly niet meer losgelaten en bewaakt tot hij hem na het eten dan eindelijk op mocht eten. Ook dat bleek hij niet goed te weten. Lik, lik, dat schoot niet op. Papa ging het maar eens voor doen. Eén keertje was uiteraard genoeg, daarna moest hij van mama in een stoel gaan zitten en de lolly rustig opeten. Niek kreeg ook nog af en toe een likje, maar verder was het een kwartier lang helemaal stil op de oranje stoel van opa.
Vandaag heeft Lars dus geleerd dat snoepjes op een stokje heel lekker zijn. Jammer voor mama, weer een angst erbij.