Er is vandaag een wonder gebeurd! Ik zit samen met Lars in bad en we willen Niek ook op de voor ons gebruikelijke wijze gaan wassen. Ivan kleedt hem uit en Niek doet zijn knietje omhoog. ‘Zet ‘m eens in bad’, zeg ik tegen Ivan. En jawel, Niek WIL in bad. Dat is apart om te zien, na al die maanden van gehuil bij het in bad gaan. Eventjes blijft hij staan, maar dan gaat hij zitten en heeft hij de grootste lol in bad!
Helaas is het gehuil wel gebleven, maar nu bij het UIT bad gaan….
We lopen bij ons door de wijk en komen een oud klasgenootje van mij tegen met twee kleine kinderen. Nadat we even gepraat hebben, komen we erachter dat haar oudste ook op dinsdag op de speelkamer van het kinderdagverblijf speelt. Ze vraag aan haar zoontje of die Lars kent. ‘Nee’, schudt haar zoontje. Hij kent Lars niet. Ze moeten elkaar toch echt kennen, want zo groot is die speelkamer niet. ‘Ken jij Kay wel van het kinderdagverblijf?’, vraag ik Lars. ‘Nee, ken ik niet’, zegt Lars. ‘Weet je het zeker?’, zeur ik nog even door. ‘Neeheee!’ Tja… dan houd het bij mij ook op. We zeggen gedag en lopen door.
Thuisgekomen holt Lars naar papa toe. ‘Papa! Ikke net Kay Lith gezien!’
Daags voor kerst waren we gezellig met vieren thuis. We hebben Lars en Niek een eenmalig kerstcadeautje gegeven, een (2e hands) electrische trein. Lars heeft toch nog niet helemaal begrepen waarom ze nu een cadeautje hebben gekregen. ‘Kindje Jezus is morgen jarig’, probeer ik uit te leggen. ‘Gaan we daar naar toe dan?’, vraagt Lars. ‘Ja, daar zullen we eens naar toe gaan’. Een uurtje later staan we buiten voor de kerk in de kou. Lars kijkt zijn ogen uit naar die grote poppen. Maar hij is heel dapper, hij durft Maria en Jozef zelfs een handje te geven en proficiat te zeggen! Zalig kerstfeest!
Sinterklaas is nu al zo lang geleden. Lars heeft weer nieuwe cadeautjes ‘nodig’ en vindt dat de hoogste tijd. Hij zegt tegen papa. ‘Papa, ik laars bij de schoorsteen zetten. Jij muziekje aan doen, muziekje nog harder en dan komt zwarte Piet.’
We hebben Lars naar de peuterspeelzaal gedaan toen hij 3 jaar was, omdat hij zoveel thuis is en hij het liefste heeft dat we altijd bij hem zijn. Als ik weg ga is het vaak een enorme crime om weg te komen. Kusje, handje en dan gewoon vertrekken. Niet meer omdraaien, maar doorlopen. Hoe hard hij ook krijst. Dit gebeurt bij oma, thuis, op het kinderdagverblijf. Overal. Ook al weet ik dat hij het daarna heerlijk naar zijn zin heeft op de betreffende plek, het doet ontzettend pijn aan mijn moederhart.
De peuterspeelzaal was de eerste paar keer een echte nachtmerrie, ik vroeg me af of het wel een goed besluit was geweest om hem ‘dit aan te doen’. Maar sinds een paar weken gaat het beter. Hij lijkt het besef te hebben gekregen dat andere kindjes ook niet huilen als hun mama weggaat. Als hij lekker uitgeslapen is, gaat het tegenwoordig (vaak) echt goed. Een dikke kus, een handje en dan gaat hij gewoon vrolijk spelen! Dat is fijn weggaan!
De eerste maanden van zijn leventje ging Niek heel graag in bad. Maar ergens is dat veranderd. Heel erg veranderd. Niek haat water. Hij wil niet nat worden, helemaal niets. Soms kan hij een beurtje overslaan, maar helaas moet hij periodiek toch gewassen worden. Om te voorkomen dat Niek niet onnodig lang moord en brand hoeft te schreeuwen, wassen we zijn haren buiten het bad, vervolgens wordt ook zijn kleine tengere lijfje helemaal ingesopt buiten het bad en pas dan hoeft hij echt in bad. Dit is best een eng karweitje en we doen het meestal met z’n tweetjes. Niek is zo glibberig als een aal en werkt aan alle kanten tegen. Eén van ons beiden houdt Niek in het water en de ander spoelt hem af, ondertussen vergezeld door gigantisch geschreeuw. Na ongeveer 15 seconden is hij helemaal schoongespoeld en kan hij weer uit het water! Als hij zijn luier aan heeft, is hij weer tevreden. Tegenwoordig heeft Niek iets bedacht om toch met al dat leuke badspeelgoed te kunnen spelen. Als we boven zijn en er staat helemaal geen water in het bad, DAN wil hij in bad. Lekker spelen met al dat speelgoed waar hij anders nooit aan kan komen. Slim hoor.
Lars heeft door sinterklaas weer opnieuw ontdekt dat cadeautjes krijgen heel erg leuk is. Er zijn nog meer voertuigen van Bob de Bouwer te koop en nu, een paar dagen na Sinterklaas, verkondigt hij iedere dag dat hij Scrambler en Benny ‘nodig’ heeft. Het is nu wel heel ingewikkeld dat hij tot zijn verjaardag in juli moet wachten om ze te vragen.
Wat was het leuk deze sinterklaaastijd! Lars begrijpt het verhaal inmiddels goed. Aangezien er zoveel weken zitten tussen zijn aankomstdatum en de werkelijke pakjesavond, hebben we het er maar niet te veel thuis over gehad. Thuis hebben ze de voertuigen van Bob de Bouwer gekregen. Lars kreeg Scoop, Lifty en Dizzy. Niek kreeg Muck en Rolly. De reacties waren echt geweldig. Voordat het volgende cadeautje werd uitgepakt, moest er eerst uitgebreid met het eerste cadeautje gespeeld worden. Toen alle pakjes op waren, lag er nog één kaart op de grond. Hier stond op dat Zwarte Piet twee pakjes niet door de voordeur heen kreeg en dat die nu in het schuurtje stonden. Dus snel de jassen aan gedaan en naar het schuurtje. En jawel… daar stonden nog twee hele grote cadeau’s te wachten op Lars en Niek.
Binnen in de kamer waren ze zo uitgepakt. Ze kregen beiden een hele mooie garage! Zeker een kwartier lang was het muisstil. Zo druk hadden ze het ieder met hun eigen garage.
Opa of oma zeggen vindt Niek niet belangrijk. Je pakt ze bij de hand en je trekt ze mee naar wat je wilt hebben en dan snappen opa en oma dat wel. Papa en mama zeggen, doet hij als dat nodig is, maar verder wordt er nog weinig benoemd in Nieks leven.
We hebben hier heel geregeld een loge in huis, die bij ons op de zolder slaapt. Lars en Niek mogen niet op de zolder komen, maar mogen haar wel onder aan de trap wakker ‘roepen’. Nou dat roepen is meer schreeuwen, maar ze roepen allebei uit volle borst CAR-LA, CAR-LA!
In de grote vakantie 2006 hebben we een stacaravan in Luxemburg gehuurd. Lars en Niek hebben daar beide de waterpokken gekregen, met daar over heen krentenbaard. We hadden twee weken vakantie, maar we waren vooral veel aan het zorgen voor onze zieke mannekes. Er was een hittegolf van 30 graden (de vierdaagse werd zelfs geannuleerd in Nederland, door enkele doden tijdens de eerste dag) en wij mochten met onze jongens geen zwembad bezoeken…
Vorige week zijn weer een weekje weggegaan naar Het Vennenbos in Hapert (bij Eindhoven). Het hele jaar door zijn ze verder NOOIT ziek en wat gebeurt er? Niek heeft halverwege de vakantie 39 graden koorts gekregen en Lars heeft iedere dag oorpijn en op het einde krijgt hij een loopoor. Nog één keer zieke jongens op vakantie en ik durf de eerste 5 jaar niet meer op vakantie!
