Altijd succes met pannenkoek en frietjes

Vakantie? Dan ga je toch lekker frietjes of pannenkoeken eten? Tuurlijk! Tijdens de tweede dag van onze vakantie besluiten we voor de pannenkoeken te gaan. Om de wachttijd kort te houden en kans op een gezellig eten zo groot mogelijk te maken, zitten we er al vroeg en we krijgen als eerste de pannenkoeken. Tja… achteraf gezien was dat niet zo heel fijn om als eerste te kunnen eten. Lars besloot na één hapje dat de pannenkoek ‘niet lekker’ was en at verder niets. Niek besloot om gewoon niets, he-le-maal niets, geen hapje te eten!
Het ergste waren de mensen aan de tafel langs ons, die kregen bijna de slappe lach van onze gezin…

Twee dagen later, na het zwemmen, gingen we dan toch maar weer eens frietjes proberen. Dat lusten ze tenslotte altijd. Misschien dat het kwam doordat ze beiden niet helemaal topfit waren, maar ook nu lukte het ons niet om er meer dan een paar frietjes in te krijgen. Gelukkig was er nu alleen niemand die ons zag.

De dood

De dood komt hier op de meest vreemde tijdstippen ter sprake. We zitten met z’n drietjes aan tafel te eten,  Ivan is er niet.
‘Papa, ook macaroni eten?’
Ik antwoord: ‘Nee, papa hoeft geen macaroni vandaag.’
‘Is papa dood dan?’
‘Neehee!’ zeg ik snel ‘papa is niet dood’!
‘Ikke hooppe van wel’ zegt Lars daarop.
Ik hoop toch van niet hoor!

Enkele dagen later ga ik naar de tandarts. Ik vertel Lars dat mijn tand pijn had gedaan en dat de tandarts hem weer beter heeft gemaakt. Lars vraagt belangstellend of ik mijn mond open moest doen. Dat beaam ik. ‘Mama een beetje dood dan?’ vraagt hij…

Niek vertelt

Niek vindt praten niet zo belangrijk. Hij kan van alles vertellen, maar vaak zegt hij een woord vaak maar één keer en daarna een paar weken niet meer. Jammer, maar helaas. Communiceren via een huilbui vinden wij wel heel irritant. We zitten aan tafel te eten en Niek wil helemaal niets, het enige wat hij doet is heel hard schreeuwen. Eerst denken we dat hij een vorkje wil hebben. Maar nee, het vorkje wordt boos op de grond gesmeten. Wil hij dan wat soep? Nee! De soep wordt zo ongeveer uit mijn hand geslagen. Een soepstengel dan? Nee, nee, nee en het gekrijs wordt steeds harder. Ten einde raad proberen we (tijdens het eten!) om zijn fiepje te geven, want dit gekrijs is echt niet om aan te horen. Helaas is dat ook niet de reden van zijn gekrijs. Zou hij misschien dorst hebben? Snel wat drinken gemaakt…. Slok, slok, slok en jawel… STILTE!

Lekker slapen!

Wij zijn gelukkig gezegend met twee kindertjes die heerlijk kunnen slapen. Niek slaapt vaak tot 9 uur ’s ochtends. Gaat rond 13.00 uur weer 2.5 uur slapen en zo tegen 19.15/19.30 uur gaat hij weer lekker slapen. Meestal als ik binnenkom ligt hij plat in bed of zit hij, maar altijd met zijn fiepje in de mond. Maar van de week kwam ik ’s ochtends zijn kamer binnen en was hij klaarwakker. Hij stond me in het hoekje van zijn bedje op te wachten en toen hij me zag riep hij guitig ‘Boeh!’
 
Lars kan ook lekker slapen, maar hij heeft wel last van een heel vreemd syndroom. Zodra hij in bed ligt dan doen zijn beentjes het niet meer. Als hij rond 23.00 uur ’s avonds wakker wordt en moet plassen dan roept hij en huilt hij. Wij sprinten dan zo snel als we kunnen naar boven om hem te laten plassen, want anders plast hij in bed.  Ook ’s ochtends komt hij niet uit zijn bedje. Hij roept net zo lang ma-ma, ma-maaaa, totdat ik hem kom ophalen. Gelukkig zijn dan zijn beentjes weer beter en rent hij de hele dag rond.