Vragen, vragen en nog eens vragen…

Lars is inmiddels 5 jaar geworden en zit boordevol vragen. Als we in de auto zitten moeten we alles wat we zien verklaren. ‘Waarom staat er een eendje op dat bord? Wat betekent een wit bord met oranje erin, zo’n vierkant, maar dan gedraaid? Waarom staan er aan drie kanten strepen op de weg? Waarom is het nu een streep en niet allemaal kleine streepjes?’ Als hij ergens geinteresseerd in is, dan gaat het vragen stellen eindeloos door. Wij proberen zo goed en zo kwaad als het kan op alle vragen een antwoord te geven.

Vanmiddag mocht Lars even alleen buiten gaan fietsen. ‘Goed uitkijken Lars’, waarschuwt Ivan bij het oversteken. ‘Dat zal ik doen papa. Ik zal voor de zekerheid twee keer kijken!’ Papa antwoordt: ‘Dat lijkt me een goed idee’. Waarop Lars vraagt ‘Waarom?’

 

Een schooljaar rond

Alweer bijna een jaar geleden bracht ik Lars voor de eerste keer naar school toe. Hij was nog zo klein, wilde altijd thuis zijn en hij voelde nog erg jong in zijn gedrag. Ik had daardoor het idee dat Lars er nog niet toe was om naar school te gaan. Inmiddels is het eerste schooljaar alweer afgelopen. Wat waren er veel indrukken, voor Lars, maar ook voor mij.

Emotioneel en sociaal is Lars soms nog steeds wat onhandig. Samen spelen met andere kinderen is niet zijn sterkste punt, hij heeft weinig afgesproken met zijn klasgenottjes. En het liefste wil hij nog steeds lekker thuis zijn, samen met papa, mama en Niek. Afscheid nemen is ook nog steeds af en toe een beetje lastig, maar hij doet ontzettend zijn best en het gaat bijna altijd goed.

Maar Lars bleek wel helemaal toe te zijn aan school. Daar had ik me in vergist. Hij houdt van de dagelijkse structuur die geboden wordt. Hij voelt zichzelf ontzettend groot ten opzichte van Niek en het allerbelangrijkste: hij vindt het heerlijk om er kennis en vaardigheden op te doen. Alles wat hij leert en hoort wordt thuis herhaald en geoefend. Hij blijkt heel gemakkelijk te kunnen onthouden en hij geniet ervan om nieuwe dingen te leren.

Voor zijn vierde jaar was Lars voornamelijk bezig met auto’s en treinen. Nu vindt hij deze ook nog leuk, maar er gaat ook heel veel tijd in knutselen en herhalen van wat op school geleerd is. Ik ben trots op m’n ventje en vind het heel bijzonder om deze ‘nieuwe kanten’ tot uiting te zien komen. Ik hoop van harte dat hij zoveel plezier in school blijft houden. Succes in groep 2 knul!

Lars 5 jaar

Zojuist heb ik de verjaardag van Lars op school gevierd. Wat was dat leuk!!! Echt helemaal super! Het was genieten met een hoofdletters geschreven. Zo leuk om in de klas mee te kijken. Er werden heel veel liedjes gezongen (ik wist niet eens dat er zo veel verjaardagliedjes bestonden), kaarsjes uitgeblaasd en daarna werd hij door iedereen keurig gefeliciteerd. Tot slot vroeg de juf of Lars wist wat er nu ging komen. Thuis had hij al uitgebreid verteld dat hij een cadeautje zou krijgen, maar nu wist hij plotseling nergens meer van af. Lars schudde zijn hoofdje, hij had geen idee. Hij kreeg een emmertje stoepkrijt cadeau. Daarna volgde het allerbelangrijkste: de traktatie. Lars trakteerde op een peperkoekmannetje, met een hoedje van drop en een cars vlaggetjes. Dat was smullen!

  
Niek zat ook in de klas gedurende het feest. Hij bleef keurig zitten en deed mooi met alles mee. De juf was ook onder de indruk hem. ‘Die kan zo bij mij in de klas komen’, zei ze, ‘wanneer is hij jarig?’. Ik zei dat hij in april jarig was en toen zei ze ‘oh, da’s jammer, dan gaat dat niet lukken denk ik.’ Hihi…

 

Oorbel

‘Mama, oma heeft een gaatje in het oor,’ zegt Niek. ’Een gaatje in het oor?’, vraag ik. ‘Ja, en er zit een schroefje doorheen!’

Dat is schrikken

Het is vrijdagavond 23.00 uur en opeens klinkt het door de babyfoon ‘Mamaa!, Mamaaa!’ Aangezien ik zo nooit geroepen word, ren ik snel naar boven. Op de trap neem ik me voor Niek even aan te spreken op het roepen. Hij kan me ook gewoon roepen in plaats van zo hard en zo vaak.

Ik doe de deur van zijn kamertje open en schrik me een ongeluk. Overal bloed. Zijn bedje, zijn handjes, zijn gezichtje, zijn fiepje. De adrenaline giert door mijn lijf, wat is hier aan de hand? Nu Niek mij ziet is hij heel rustig. Ik pak ‘m uit zijn bedje en neem hem mee naar de badkamer. Wat ziet dat er verschrikkelijk uit. Zijn bed ligt onder het bloed, zijn slaapzakje helemaal vies, maar vooral dat gezichtje dat helemaal bebloed mij aankijkt. ‘Niek, heb je ergens pijn?’ ‘Nee’, zegt Niek. Ivan is inmiddels ook gearriveerd en samen maken we Niek weer wat schoon. Het blijkt een spontane, flinke bloedneus te zijn. We zijn er goed van geschrokken.

Vandaag wordt er voor het slapen gaan verstoppertje gespeeld. Lars en Niek zitten samen in de kast verstopt en Lars schopt per ongeluk tegen het neusje van Niek. En jawel, weer een bloedneus bij Niek. Na 10 minuten is de bloedneus gestopt en wordt Niek in bedje gelegd en gaat hij lekker slapen. Een kwartiertje nader hand horen we plotseling heel hard. ‘Mama! Mama!’ Ik vlieg overeind. Ivan zegt ‘ik ga wel mee’ en Oma springt op om een handdoek te gaan pakken. Ik kom op zijn slaapkamer en dan zegt Niek: ‘beertje, ik wil beertje mama…’

Feesten in andere culturen

Deze week is het thema op school ‘feesten in andere culturen’ en dat zet Lars weer flink aan het denken. Ik loop naar Lars in de speelkamer. Hij ligt plat op de grond met zijn autootjes op de speelmat te spelen. Tijdens zijn spel legt hij me uit wat hij speelt ‘Mama, hier is het Boedhisme en hier is Christendom, hier wonen papa en mama en daar is het tankstation’.
 
Diezelfde week tijdens het eten van de boterhammen vraagt hij aan ons. ‘Papa en mama, jullie geloven in God he?’ ‘Ja, wij geloven in God. Geloof jij daar ook in?’ ‘Nee’, zeg Lars, ‘ik geloof niet in God, want ik mag ook nooit mee naar de kerk…’

De school heeft veel tijd en aandacht aan het onderwerp besteed en op donderdagmiddag heeft hij zelfs een moskee bezocht. Deze moskee maakt veel indruk, de schoenen moesten uit, er liep een meneer met een lange jurk en er was een hele mooie vloer en op de muren waren allemaal bloemen. Iedere keer vraagt hij weer: ‘waar ben ik op donderdag ook weer geweest mama?’. Die vraag kan ik nog wel beantwoorden, maar vragen als ‘waar woont Boedha?’ en ‘hoe heet die mevrouw met zo veel armen?’, tja, dat wordt toch lastig.

Aan het einde van de week vraagt Lars heel terloops aan me waar ik heen ga als ik later dood ben. Ik antwoord: ‘als ik dood ben, word ik een sterretje boven in de hemel’, dat verhaal heb ik al vaker verteld, daar houd ik het op. Maar daar neemt Lars geen genoegen mee ‘ja, dat weet ik ook wel, maar waar ga je dan staan?’ Oh… waar mijn sterretje gaat staan…? Ik kijk omhoog en zeg tegen Lars ‘Ik denk dat ik lekker dicht bij de maan ga staan’. ‘Als ik dood ga, ga ik daar ook staan’, zegt Lars. ‘Dus dan zien we elkaar weer als we dood zijn?’, vraag ik. ‘Ja’, zegt Lars, ‘maar dan moeten we wel eerst 100 worden, want dan gaan we pas dood he mama?’

Dood gewenst?

Lars mag ergens niet aankomen van mij. Hij denkt er even over na en zegt dan “als jij dood bent mama, dan mag ik er wel aankomen he?”

Stoute beer

Soms is het best wel een beetje confronterend om je eigen gedrag terug te zien. Niek kwam me net vertellen dat beer stout is. Hij moet “naar de gang”, volgens Niek. Ik hoor de gangdeur open gaan en de tekst: “Stoute beer, bent niet lief! Op gang, potverdorie! En blijven zitten!”, Niek komt tevreden naar me toe met de woorden “Beer op gang, mama”. Ik kan het niet laten en ga stiekem even op de gang kijken. Op het onderste trede zit een klein lachend beertje van 15 cm hoog.

Even later mag beer weer binnen komen van Niek.  ”Is beer weer lief?”, vraag ik aan Niek. “Ja, beer is weer lief”. Niek en ik geven elkaar en beer weer 5 kusjes en zijn weer dikke vrienden. Gelukkig dat dat laatste deel er ook bij hoort!

Polonaise

Het is carnaval en dat vinden Lars en Niek super leuk. Op zaterdagavond mag ons nichtje Renske optreden voor de bejaarden van het plaatselijke bejaardenhuis en wij gaan naar haar kijken. Tussen de optredens door wordt er gezellige carnavalsmuziek opgezet, waarop alle kinderen de polonaise gaan doen. Niek loopt als een klein smurfje voorop en Lars loopt blij, maar heel verlegen, achter aan en papa en mama genieten van dit optreden.

Na de polonaise vraag ik aan Niek ‘Heb je lekker gedanst’. Hierop antwoordt Niek ‘niet danst, aan elkaar!’.

Zindelijkheid

Zindelijk maken is lastig. Je moet niet te vroeg beginnen, want dan zijn ze er niet aan toe. Maar het is wel makkelijk en proper als ze eindelijk zindelijk zijn. Lars heeft het voornamelijk zelf gedaan. Hij wist heel goed wat hij op de wc moest doen, maar gaf het alleen nog niet zelf aan. Het enige wat ik heb gedaan is zijn luier uit doen, daarna heeft hij twee ongelukjes gehad en was hij dag en nacht zindelijk.

Ik hoopte dat een tweede kind het goede voorbeeld zou overnemen van de eerste, maar helaas blijkt die vlieger niet helemaal op te gaan. Vanmorgen vertelde ik tegen mijn collega dat ik geen idee heb hoe we Niek ooit zindelijk kunnen krijgen. Hij is panisch voor de wc en ook op het potje wil hij niet zitten. Hij wil niet groot en stoer zijn. Vanmiddag hoor ik van oma dat Niek daar toch op het potje heeft gezeten, maar verder wist hij nog niet goed wat er op te doen. Maar goed het feit dat hij op het potje wil gaan zitten vind ik al heel wat. ’s Avonds voor het in de douche gaan, gaat Lars naar de wc. ‘Niek op het potje?’, vraag ik aan Niek. Dat wil hij graag. Niek gaat zitten en roept na 10 seconde ‘Klaar!’ en gaat triomfantelijk staan.

 Wat een wonder! Er ligt zomaar een grote plas in het potje! Zou hij dan toch ook ooit zindelijk worden?